24 Ekim 2015 Cumartesi

kapı

Aklına gitme fikri düştüğünde yaşı on beşti.
Karar verdiğinde henüz reşit değildi, on yedi gibi bir şey.
Yola çıktığında ise on dokuz.

Aslında, nerede, ne zaman ve neden yola çıktığını sorarsanız,
cevaplayamaz.
Varış noktasıyla ilgili bilgi edinmek isterseniz,
emin olmadığını söyler ve konuyu kapatmaya çalışır.
Çünkü gerçekten emin değil,
bilmiyor.
Çünkü hala gidiyor.

Cebindeki anahtarlık bile ona ağırlık yapıyordu,
anlatsam inanmazsınız.
Evinin kapısından geri geri gidiyordu ayakları.
Ne kadar yürürse yürüsün yetmediğini hissediyordu
kilometreleri sürüklüyordu peşinden her seferinde.
Yine de işe yaramıyordu,
tekrar eve dönmek zorunda olduğunu bilmek yolları yürünmemiş yapıyordu
çünkü.

Evin anahtarlarının üzerine çekti bir gece kapıyı.
O kadar hızlı çekti ki, midesine dolandı çelik kapıdan çıkan ses dalgaları.
Ve anladı, sahip olduğu son hücresine kadar.
O'nun evi gitmekti.

Derin bir nefes aldı.